Pierdolę. Naprawdę.

Irytacja osiągnęła apogeum i tylko nerwowe stukanie w klawiaturę niesie teraz jakiś spokój i ukojenie.

Nienawidzę tej naszej „polaczkowatej” cechy- tak dobrze jest sobie ponarzekać. Ehh, żyjemy w złym świecie… Ludzie dookoła się puszczają, dla nowego mp4 są w stanie zrobić wszystko. Piją, palą, uprawiają seks- bez względu na miejsce, zawsze i wszędzie. A ci co tego nie robią wyśmiewani są…
No to normalnie coś mi się w środku zagotowało.

Gotuje mi się w środku jak rzeczywistość rzyga na mnie swoją szarością. Mam wtedy typowy grymas na ustach i spojrzenia mówiące: idź sobie. Idź sobie stąd, bo teren na który wszedłeś jest zarzygany wymiocinami szarych ludzi. Jeśli zaczęłam Cię unikać tzn że nie jestem w stanie poruszać się w tym nawale wylewanych na mnie przez Ciebie rzygów. Strzepuję je z siebie w jednorazowe foliowe torebki, żeby je wyrzucić przy najbliższej okazji. Bronię się przed takimi osobami, bo jak się obronię to wierzę, że sama taka nie będę. Nadzieja.

Bo ja wierzę w dobro, w ludzi. W to, że warto inwestować w człowieka i jest to najlepszy interes jaki można zrobić, co więcej: bezinteresownie. Ciągle mam sygnały, że to nie jest błąd. Spotykam ludzi, którzy są tak inspirujący, że chce się czerpać ich mądrość- w jak największej ilości i się nią napromieniowywać. Takie zastrzyki energii, pozytywnej, dobrej, czystej. Ufam, że warto się angażować pomimo tego, że nie zawsze jest wesoło i radośnie, bo nigdy przecież tak nie było.

A że Nowy Rok to kwestia już tylko kilku godzin, to życzę, żeby każdy dzień był okazją do zbierania tych porażających, inspirujących chwil, które będą nadawały sens każdemu następnemu, mam nadzieję dobrym dniom, żeby szło „ku lepszemu„. : )

posłuchaj

W tym roku myślą przewodnią będzie cyrk w teatrze i teatr w cyrku.

Festiwal ma kilka nurtów: główny (spektakle wystawiane są w salach teatralnych, nad tematem czuwa Dyrektor Festiwalu). Drugi nurt, to nurt plenerowy (skierowany do najszerszej grupy widzów, przedstawienia są prezentowane na ulicach i placach w mieście) oraz nurt dziecięcy (dla najmłodszych widzów).

Ja, ze swoim niepoukładanym życiem, oczywiście biletów jeszcze nie kupiłam, ale mam nadzieję, że na jakiś dobry spektakl trafię.

Żałuję jedynie, że w Lublinie tyle się dzieje, a nie jest to jakoś specjalnie nagłaśniane, a reklama trafia jednak do niewielu. A szkoda, bo naprawdę warto.

A tymczasem zapraszam na główną stronę festiwalu: http://www.festiwal-sasiedzi.pl/

Chwilę później zaczęła się zastanawiać, kto normalny mówi do torebeczki herbaty ekspresowej.

Biega się, a w zasadzie przeciska się przez tłum ludzi, w poszukiwaniu kolejnych wartych zobaczenia rzeczy. Trochę bez planu, bez konkretnie znalezionego wcześniej celu, ale z entuzjazmem, czerpiąc z tej nocy masowego odchamiania radość wielką. Pogoda, która nie dopisała, nie zdołała zatrzymać ludzi w blokach. Całe miasto przemierzają osoby w różnym wieku- dzieci, młodzież, ludzie starsi. Większość zatrzymuje się, chociaż na chwilę w miejscach, gdzie coś się dzieje. A dzieje się dużo- muzea, galerie, koncerty, wystawy fotografii, wioska afrykańska, czytanie poezji, pokazy filmowe i teatralne. Można wejść do podziemi albo wzbić się na wyżyny wieży trynitarskiej, by podziwiać panoramę Lublina.

Ja zaczynam od Zamku Królewskiego. Wchodzę chociaż na chwilę, oglądam kawałek widowiska muzycznego sepołów Belriguardo „Człowiek renesansu”.

Później spacer przez Stare Miasto. W Bramie Grodzkiej przystaję na chwilę, bo wyświetlają coś z projektora. Dookoła pełno ludzi, którzy wychodzą zewsząd- galerie SM pozostają otwarte i przyciągają osoby, które chcą zajrzeć, coś zobaczyć, coś obejrzeć.

Mijając kolejne sceny chociaż na chwilę przystaję, żeby po kilku minutach iść dalej. Obok kościoła św. Ducha wioska afrykańska, jedno z najbarwniejszych miejsc w Noc Kultury.

Konsekwentnie kieruję się na Plac Litewski, gdzie już gra zespół Londyn. Zanim jednak dotarłam na miejsce spotykam się z nocnikiem kultury, dość kontrowersyjnym pomysłem. Otóż w kilkudziesięciu połączonych ze sobą nocnikach znalazły się fotografie i inne przedmioty, którym towarzyszył zapach. Ta instalacja miała charakter objazdowy i pojawiła się w kilkudziesięciu punktach miasta.

Londyn gra nieźle, podoba mi się. „Motorek” w ich wykonaniu brzmi świetnie, nie schrzanili piosenki, której nie schrzanił też Grechuta, ani tym bardziej Turnau. Ciekawostką jest to, że słowa piosenki są tekstem Józefa Czechowicza, poety związanego z Lublinem.

Następnie udajemy się z Olą do Łopacińskiego, gdzie ma być odczyt poezji. Okazuje się, że mamy jeszcze trochę czasu, więc wracamy na Litewski. Tam już rozkłada się Qube. Za chwilę zaczynają śpiewać… yyy… wyć eaeeeeeeee, mogę być dla nich konkurencją, ale przynajmniej budzą szczery uśmiech (politowania). Rezygnujemy z nich, żeby udać się na przedstawienie Teatru PANOPTICUM.

Po drodze zatrzymujemy się na Placu po Farze, aby w deszczu posłuchać kilku piosenek Federacji Bardów Lubelskich. Do mnie ich rozumienie rozrywki totalnie nie trafia.

W MDK „Pod Akacją” ludzi tłum, wątpię, czy się dostajemy. Udaje się, ale miejsc już nie ma, siadamy na podłodze w strategicznym miejscu, bo stanowimy pierwszy rząd dzięki temu ; ). Trafiamy na spektakl Adriana Kracia Anatomia sukcesu, który powstał na podstawie książki Joela Bakana „Korporacja” pokazującej dążenie do sukcesu za wszelką cenę, która każe porzucić wszelkie wartości, bo jedyną wartością staje się zysk. Jakże współczesne, bardzo dobre przedstawienie. Wykorzystane elementy świetnie oddają charakter drogi kariery.

Zostajemy na następne przedstawienie. Tym razem jest to miniatura sceniczna Czerń to odcień szarości. Aktorki wcielają się w role dwóch licealistek, które zmierzają się z problemem granicy życia i śmierci bazując na podstawie własnych przeżyć. Wg mnie świetny występ, zostawiający coś po sobie, ale na pewno nie dający odpowiedzi na zadane pytania.

Decydujemy się z Olą na jeszcze jeden spektakl- Ojcze nasz, który napisał i wyreżyserował Mieczysław Wojas. Przedstawienie nawiązujące do pozycji ojca w rodzinie, poruszające problem emigracji. Przedstawia głównie płaszczyznę relacji ojciec-syn. Spektakl interesujący, przykuwający uwagę widza. I na pewno nie łatwy.

Następnie znów trafiamy na Plac po Farze, gdzie w deszczu i dźwiękach reggae Orkiestry św. Mikołaja bujamy się przez chwilę (Król szpagatu- jedna noga niebu, druga światu ; ) ). Resztę nocy spędzam w Publice, aby już kiedy zaczyna świtać zjeść kebaba pita (Kebab w picie jest jak łowienie na trzeźwo- bez sensu) i wrócić do domu. Miasto po masowym odchamianiu już śpi, a może już niektórzy powoli budzili się do życia.

Jedno jest pewne. Lublin żyje! Mam nadzieję, że nie tylko raz do roku, ale że właśnie takie imprezy spowodują większe zainteresowanie tym, co w mieście się dzieje, co miasto ma do zaoferowania, że  ludzie zachęceni licznymi atrakcjami docenią potencjał tego miejsca, bo jak się przekonała większość- niemożliwe jest, by zobaczyć wszystko w tak krótkim czasie.

Woody Allen (tak naprawdę Konigsberg, jednak stwierdził, że to za poważne nazwisko dla komika i zmienił je na Allen) urodził się w 1952r. Allen pomimo wysokiego IQ (w 1kl przeniesiono go o rok wyżej) nie cierpiał szkoły i wszystkiego co z nią związane. Za oblanie zajęć z filmu został wyrzucony z  Uniwersytetu Nowojorskiego na pierwszym roku studiów. Zanim skończył 20lat zaczął swoją przygodę z pisaniem tekstów oraz występami w TV.

W 1969 roku napisał sztukę teatralną Zagraj to jeszcze raz, Sam, która była wystawiana na Brodwayu. W tym samym roku wyreżyserował swój pierwszy film Bierz forsę i w nogi, którego scenariusz sam napisał, a później zagrał w nim główną rolę.

Trzykrotnie nagrodzony Oscarem, za scenariusz nominowany do niego aż 13 razy (najwięcej w historii) .
W 2002 roku, jako drugi reżyser w historii,  otrzymał na Festiwalu Filmowym w Cannes Palmę Palm za specjalne osiągnięcia.

Był trzykrotnie żonaty: Harlene Rosen (1956-1962), Louise Lasser (1966-1969), Soon-Yi Previn (1997- obecnie).  Związek z obecną żoną był skandalem, gdyż jest to adoptowana córka jego wcześniejszej partnerki (Mii Farrow). Romans z Soon-Yi Previn doprowadził do tego, że Allen był oskarżony o molestowanie a także miał sądowy zakaz spotykania się z dziećmi.

Allen broni szaleństwa w swoich zbiorach opowiadań i esejów.

Z możliwości tych korzystam, książki pochłaniając w ilościach niedozwolonych, po kilka na raz.

Filmy oglądam nałogowo, zgodnie z planem (bo plan mam, tylko jeszcze niesprecyzowany) i z odstępstwami od niego.

Imprezuję kilka dni w tygodniu, bo w końcu noce są długie a poranki można zacząć o 11.30

Wakacje coraz bardziej mi się podobają, bo wykorzystywać je się uczę, strat jak narazie nie ma, chociaż wybierać czasami trzeba, bo być w kilku miejscach w tym samym czasie to niestey niet. Chociaż i tak najważniejsze, że być pod różowym dachem nie trzeba. Właśnie to otwiera wiele innych furtek ; )

uśmiech losu czy zasadzka?” G. Turnau

Blog został przeniesiony, a właściwie to nie wiem, czy to można blogiem nazywać. Ale na początku zawsze jest trochę i mało, żeby później mogło być bardzo i dużo.

Blog został przeniesiony dzięki Gosi, bo tak mi powiedziała, że zrobić należy, poleciła nowy adres, a ja jako ta, która od czasu do czasu kogoś się słucha, wzięłam sobie słowa Gosi do serca i od nowa coś tutaj próbuję tworzyć.

Także Gosiu, dziękuję. Teraz masz już pole do popisu. : )

***
Miałam ostatnio coś fajnego w głowie (czyt. myśl), ale mi umknęła. Chyba stwierdziła, że nie można samemu siedzieć w takiej wielkiej, pustej przestrzeni, która przypomina kaplicę akustyczną archikatedry lubelskiej. Po tym wniosku pewnie postanowiła opuścić moją głowę uchem prawym, co by nie wyjść na lewo. Wyszła i nie wróciła. Ale wróci, znając życie nie sama, a wtedy sobie ją zanotuję i na pewno pamiętać będę. W końcu tylko kalendarz utrzymuje moją pamięć na jako takim poziomie.

Acha. Podobno jak rozsypie się cukier, to będą dzieci. Ja dlatego nie słodzę.     ; )

* Dostałam dziś życzenia z okazji 4 kwietnia. Wam również życzę wszystkiego najlepszego w tym fantastycznym dniu. Czas START! Zostało tylko 64minuty!  ; )

Tak. Właśnie taka jestem : )

Tak, jestem idiotką. Gosia mówiła ostatnio, że Marta skutecznie odwiodła ją od pomysłu zrobienia sobie grzywki, mówiąc, że im szybciej obetnie, tym szybciej włosy odrosną. Szkoda, że ja nie potrafię korzystać z jakże cennych rad Marty.

Popatrzyłam dziś w lusterko i niewiele myśląc, a może nawet warto pokusić się o stwierdzenie, że nie myśląc wcale, pochwyciłam nożyczki i co nieco sobie podcięłam. W swoim genialnym cięciu jednak nie wzięłam pod uwagę tego, że suche włosy są krótsze i że nie potrafię sprawnie posługiwać się lewą ręką.

Jaki jest efekt, to można sobie wyobrazić. Mam dziurę po środku czoła. Jedyna nadzieja, że szybko odrosną. ; )